نااطمینانی اقتصادی در ایران به تعلیق زندگی خانوادگی و فرسایش کارکردهای آن منجر شده است. تحلیلگران بر لزوم سیاستگذاریهای پایدار و تقویت بخش خصوصی واقعی تأکید دارند تا با کاهش نااطمینانی، خانوادهها به نقشهای اساسی خود بازگردند و از فروپاشی اجتماعی جلوگیری شود.
به نقل از خبرگزاری اقتصاد نیوز، در سالهای اخیر، خانوادههای ایرانی با چالشهای متعددی روبرو بودهاند که به یکی از محوریترین موضوعات مباحث فرهنگی، سیاسی و اقتصادی تبدیل شده است. خانواده به عنوان یکی از بنیادیترین نهادهای اجتماعی، نه تنها مسئول تربیت نسلهای آینده و انتقال ارزشهاست، بلکه نقشی کلیدی در تأمین امنیت عاطفی و بازتولید نیروی کار ایفا میکند. بنابراین، هر گونه تهدیدی علیه خانواده، در واقع تهدیدی علیه آینده جامعه محسوب میشود. اما پرسش اصلی این است که این تهدیدها از کجا سرچشمه میگیرند و کدامیک بیشترین تأثیر را بر تضعیف یا فروپاشی خانوادهها دارند؟
برخی کارشناسان بر این باورند که وضعیت کنونی اقتصاد ایران از تناقضات بنیادین ناشی میشود؛ تناقضاتی که در آن با ثروتهای میلیارد دلاری مواجه هستیم، اما این ثروتها به ندرت به بخش خصوصی واقعی نسبت داده میشوند. در این میان، نااطمینانی اقتصادی به عنوان یکی از خطرناکترین پیامدها، زندگی خانوادگی را به حالت تعلیق درآورده است. این نااطمینانی نه تنها موجب کاهش توانایی خانوادهها در برنامهریزی بلندمدت میشود، بلکه فرسایش تدریجی کارکردهای خانواده را نیز به دنبال دارد. در چنین شرایطی، خانوادهها ممکن است نتوانند به طور مؤثر به وظایف خود عمل کنند، که این امر میتواند به تضعیف ساختار اجتماعی منجر شود.
تحلیلگران اقتصادی هشدار میدهند که برای جلوگیری از این روند، نیاز به سیاستگذاریهای اقتصادی پایدار و تقویت بخش خصوصی واقعی است. بهبود شرایط اقتصادی و کاهش نااطمینانی میتواند به خانوادهها کمک کند تا بار دیگر به نقشهای اساسی خود بازگردند و به تقویت بنیانهای اجتماعی بپردازند. در غیر این صورت، خطر فروپاشی اجتماعی و فرهنگی همچنان باقی خواهد ماند.
در نهایت، توجه به این نکته ضروری است که پایداری خانوادهها به عنوان یکی از ارکان اصلی جامعه، نیازمند توجه ویژه سیاستگذاران و تصمیمگیرندگان اقتصادی است. با اتخاذ تدابیر مناسب و ایجاد فضایی امن و پایدار برای خانوادهها، میتوان به تقویت ساختار اجتماعی و تضمین آیندهای روشنتر برای نسلهای آینده امیدوار بود.
