اندونزی برای انتقال پایتخت به نوسانتارا با هدف کاهش بار جاکارتا و توسعه متوازن اقتصادی، پروژهای ۳۰ میلیارد دلاری را آغاز کرده است. اما تردیدها و عدم استقبال عمومی، موفقیت آن را به جذب سرمایهگذاری و مدیریت کارآمد وابسته کرده است.
به نقل از خبرگزاری دنیای اقتصاد، در مواجهه با بحرانهای عمیق جاکارتا، از نشست تدریجی زمین و سیلابهای پیدرپی تا تراکم شدید جمعیت و ترافیک فلجکننده، اندونزی تصمیم به انتقال پایتخت به نوسانتارا، در قلب جنگلهای بورنئو، گرفت. این پروژه عظیم که با هزینهای بالغ بر ۳۰ میلیارد دلار، معادل ۲.۱ درصد تولید ناخالص داخلی کشور، در حال اجراست، تلاشی جسورانه برای ایجاد یک آرمانشهر مدرن، سبز و پایدار به شمار میآید. هدف این انتقال، نه تنها کاهش بار اداری و جمعیتی جزیره جاوه است، بلکه به دنبال ایجاد توازن در نقشه توسعه اقتصادی این مجمعالجزایر پهناور نیز میباشد.
با این حال، در پس این چشمانداز بلندپروازانه، پرسشها و تردیدهای عمیقی نهفته است. عدم استقبال ساکنان جاکارتا از پایتخت جدید، نوسانتارا را به مقصدی برای گردشگران و مهاجران از نقاط مختلف اندونزی تبدیل کرده است. دولت برای تشویق به سکونت در این منطقه، اقدام به عرضه آپارتمانهای اجارهای رایگان کرده است. اما همچنان، استقبال عمومی از این پروژه به دلیل نگرانیهای اقتصادی و اجتماعی، محدود باقی مانده است.
در این میان، رئیسجمهور جدید اندونزی هنوز به نوسانتارا سفر نکرده و بودجه ساخت فازهای بعدی را محدود کرده است. این تصمیمات، نشانهای از تردیدهای موجود در سطح عالی سیاستگذاری نسبت به ادامه این پروژه است. با توجه به چالشهای اقتصادی و اجتماعی پیشرو، موفقیت این انتقال به شدت به توانایی دولت در جذب سرمایهگذاری و ایجاد زیرساختهای لازم بستگی دارد.
در نهایت، آینده نوسانتارا به عنوان پایتخت جدید اندونزی همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد. اگرچه این پروژه میتواند به عنوان الگویی برای توسعه پایدار و متوازن در جهان شناخته شود، اما تحقق این هدف نیازمند برنامهریزی دقیق و مدیریت کارآمد است. در غیر این صورت، خطر تبدیل شدن به یک پروژه شکستخورده و پرهزینه، همچنان باقی خواهد ماند.
