تحولات ونزوئلا ناشی از کنترل بزرگترین ذخایر نفتی جهان و مسیر مستقل پس از انقلاب بولیواری است که با ملیسازی نفت و حذف دلار از معاملات، در تقابل با نظام پترودلاری قرار گرفت. این کشور با چالشهای تولید و صادرات نفت و فشارهای بینالمللی مواجه است.
به نقل از خبرگزاری ایران جیب، تحولات اخیر در ونزوئلا را نمیتوان صرفاً به عنوان بحران داخلی یا ناکارآمدی اقتصادی تفسیر کرد. این وقایع بخشی از روندی طولانیمدت هستند که با ادعاهایی نظیر “مبارزه با قاچاق مواد مخدر” و توقیف نفتکشهای ونزوئلا در آبهای بینالمللی آغاز شد و اکنون با حملات مستقیم به حاکمیت این کشور و بازداشت رئیسجمهور قانونی آن به اوج خود رسیده است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور پیشین ایالات متحده، پس از این تحولات، به صراحت از تعیین رهبر سیاسی مورد نظر واشنگتن برای ونزوئلا و کنترل کامل بر منابع نفتی این کشور سخن گفت. اما ونزوئلا چگونه به این سطح از فشار و دشمنی رسید؟
پاسخ به این پرسش را میتوان در دو عامل کلیدی جستوجو کرد: نخست، در اختیار داشتن بزرگترین ذخایر نفتی شناختهشده جهان و دوم، انتخاب مسیری مستقل پس از انقلاب بولیواری. ونزوئلا با ملیسازی صنعت نفت و محدود کردن نفوذ و دخالت خارجیها، کوشید کنترل منابع خود را به دست گیرد. افزون بر این، حذف دلار از معاملات نفتی و جایگزینی آن با ارزهایی چون یوان و یورو، این کشور را در تقابل مستقیم با نظام پترودلاری قرار داد؛ اقدامی که از نگاه واشنگتن، عبور از خطوط قرمز محسوب میشود.
با توجه به این عوامل، ونزوئلا در برابر فشارهای بینالمللی و تحریمهای اقتصادی قرار گرفته است. این کشور با وجود دارا بودن منابع عظیم نفتی، با چالشهای جدی در زمینه تولید و صادرات نفت مواجه است. تحلیلگران اقتصادی بر این باورند که ادامه این وضعیت میتواند تأثیرات عمیقی بر اقتصاد جهانی و بازارهای نفتی داشته باشد، به ویژه در شرایطی که تقاضای جهانی برای انرژی همچنان رو به افزایش است.
در نهایت، آینده ونزوئلا به توانایی این کشور در مدیریت منابع داخلی و تعامل با قدرتهای جهانی بستگی دارد. با توجه به تحولات ژئوپلیتیکی و اقتصادی، این کشور باید راهبردهایی را اتخاذ کند که نه تنها به حفظ استقلال اقتصادی آن کمک کند، بلکه بتواند در برابر فشارهای بینالمللی مقاومت کند. این امر نیازمند سیاستگذاری هوشمندانه و همکاری با کشورهای همسو در عرصه بینالمللی است.
