چین در دهه آینده با چالشهای داخلی و خارجی مواجه است و برای حفظ رشد اقتصادی به همکاری با آمریکا نیاز دارد. سیاستهای خارجی تهاجمی چین واکنشهای جهانی را برانگیخته و نیازمند بازنگری است. آینده روابط چین و آمریکا به توانایی در یافتن نقاط مشترک بستگی دارد.
به نقل از خبرگزاری دنیای اقتصاد، در دهه پیش رو، پرسش مهمی که ذهن تحلیلگران اقتصادی و سیاسی را به خود مشغول کرده، این است که آیا چین آماده است به سوی جداسازی کارکردی و سپس تشکیل یک «گروه ۲» واقعی با ایالات متحده حرکت کند؟ رفتارهای چین تا به امروز تصویری متناقض ارائه کردهاند؛ گاهی این کشور رهبری اقتصادی جهانی را به نمایش گذاشته و در مواقعی دیگر، از این نقش کنارهگیری کرده است. در این میان، سه ملاحظه کلیدی میتواند در تعیین مسیر آینده چین نقشآفرینی کند.
نخستین ملاحظه، آگاهی چین از واکنشهای جهانی به سیاستهای خارجی تهاجمیاش است. به ویژه در مورد مسائلی مانند دریای چین جنوبی، این کشور با واکنشهایی مواجه شده که ممکن است اهداف اقتصادی و توسعهای اولویتدارش را به خطر بیندازد. برای حفظ نرخ رشد اقتصادی سالانه در سطح ۴ تا ۵ درصد، چین به همکاری با ایالات متحده و متحدانش نیاز دارد. تاکنون، تلاشهای چین برای جایگزینی مدل اقتصادی مبتنی بر صادرات و سرمایهگذاری با مدلی مبتنی بر تقاضای داخلی و مصرف، بدون تخصص و تأمین مالی خارجی، با چالشهایی روبرو بوده است.
دومین ملاحظه، واکنشهای بینالمللی به سیاستهای چین است. به ویژه از سوی شرکای اصلی اقتصادیاش مانند ایالات متحده و اتحادیه اروپا، این واکنشها میتواند بر توانایی چین در دستیابی به اهداف اقتصادی تأثیر بگذارد. چین نیازمند بازنگری در سیاستهای خود است تا بتواند در محیط بینالمللی پیچیدهای که با رقابتهای ژئوپلیتیکی همراه است، به رشد پایدار دست یابد.
در نهایت، پیشبینیها نشان میدهد که چین ممکن است به سمت همکاریهای بیشتر با ایالات متحده حرکت کند، اما این مسیر نیازمند مدیریت دقیق و استراتژیهای هوشمندانه است. با توجه به چالشهای داخلی و خارجی، چین باید به دقت برنامهریزی کند تا بتواند به عنوان یک قدرت اقتصادی جهانی پایدار باقی بماند. در نتیجه، آینده روابط چین و آمریکا در دهه ۲۰۳۰ به توانایی این دو کشور در یافتن نقاط مشترک و ایجاد تعادل در منافع اقتصادی و سیاسی بستگی دارد.
