سون بکرت در کتاب خود باربادوس استعماری را بهعنوان نمونهای از اقتصاد اسمیتی توصیف میکند که تضاد میان اقتصاد صنعتی و نظام مزارع بردهداری را نشان میدهد. این تحلیلها بر اهمیت بررسی دقیق ساختارهای اقتصادی و اجتماعی گذشته تأکید دارند.
به نقل از خبرگزاری دنیای اقتصاد، سون بکرت در کتاب خود، «سرمایهداری: تاریخ جهانی»، باربادوس استعماری را بهعنوان نمونهای از اقتصادی تقریباً کاملاً اسمیتی توصیف میکند؛ اقتصادی که در آن افراد به دنبال بیشینهسازی سود خود هستند و تقسیم کاری تازه و مولد ایجاد میکنند. این توصیف بهظاهر ساده، اما بهطور جدی این پرسش را مطرح میکند که آیا بکرت به نظرات آدام اسمیت درباره بردهداری در هند غربی توجه کرده است یا خیر. در قرن نوزدهم، تضاد میان اقتصاد صنعتی نوظهور و نظام مزارع بردهداری بهوضوح نمایان بود؛ جایی که اولی بر آزادی حرکت و انتخاب شغل و صنعت تکیه داشت، در حالی که دومی بر عناصر سلسلهمراتب فئودالی و کار اجباری تأکید میکرد.
نظریهپردازان طرفدار بردهداری، همانند جورج فیتزهیو، این دو نظام را آشتیناپذیر میدانستند. او بر این باور بود که سیاست «لِسهفر» با هر نوع بردهداری در تضاد است، زیرا ادعا میکند که افراد و ملتها زمانی بیش از همه شکوفا میشوند که کمترین میزان حکومت بر آنها اعمال شود. این دیدگاهها پیچیدگیهای جدیدی را به برداشت بکرت از بردهداری بهعنوان نهادی اساساً سرمایهدارانه اضافه میکنند و نشان میدهند که تحلیلهای تاریخی نیازمند دقت و بررسی بیشتری هستند.
تحلیلهای اقتصادی و تاریخی از این دست، اهمیت بررسی دقیق و جامع را در فهم ساختارهای اقتصادی و اجتماعی گذشته نشان میدهند. درک صحیح از تضادها و تعاملات میان نظامهای اقتصادی مختلف میتواند به تحلیلهای معاصر نیز کمک کند. این مسئله بهویژه در زمانهای که اقتصاد جهانی با چالشهای نوینی مواجه است، اهمیت بیشتری پیدا میکند. با توجه به پیچیدگیهای تاریخی و اقتصادی، ضروری است که تحلیلگران و پژوهشگران با دقت و عمق بیشتری به بررسی این موضوعات بپردازند.
