در بحبوحه افزایش تنشها بین تهران و واشنگتن، دوگانه «گزینه نظامی یا مذاکره» مجدداً مطرح شده است. ترامپ با اعزام نیروهای نظامی به منطقه، بر آمادگی برای مذاکره تأکید دارد، در حالی که تهران بر دیپلماسی بدون پیششرط اصرار میورزد. تنشها میتواند بر بازارهای جهانی و اقتصاد منطقهای تأثیر بگذارد.
به نقل از خبرگزاری ایران جیب، در بحبوحه افزایش حضور نظامی ایالات متحده در خاورمیانه و ادامه تهدیدات آشکار واشنگتن، بار دیگر دوگانه «گزینه نظامی یا بازگشت به میز مذاکره» به کانون توجهات در روابط پیچیده تهران و واشنگتن تبدیل شده است. دونالد ترامپ، رئیسجمهور ایالات متحده، با اعلام اعزام نیروهای نظامی به منطقه و تأکید بر آماده بودن همه گزینهها، مدعی است که ایران خواهان مذاکره است. این در حالی است که تهران نیز با هشدار نسبت به پیامدهای هرگونه حمله احتمالی، بر آمادگی دفاعی و اولویت دیپلماسی تأکید دارد؛ دیپلماسیای که همچنان تحت فشار و پیششرطهای متعدد، در وضعیتی مبهم و شکننده به سر میبرد.
صدای طبل جنگافروزی از سوی ایالات متحده همچنان به گوش میرسد و بر آتش تنشها در خاورمیانه میافزاید. ترامپ با اعزام نیروهای نظامی گسترده به منطقه، همواره گزینههای نظامی را روی میز نگه داشته است. با این حال، ادعای او مبنی بر تمایل ایران به مذاکره و آمادگی آمریکا برای گفتوگو، نشان از پیچیدگیهای دیپلماتیک در این تقابل دارد. از سوی دیگر، تهران با هشدار نسبت به پیامدهای هرگونه اقدام نظامی، تأکید کرده است که چنین حملهای به مثابه یک جنگ تمامعیار تلقی خواهد شد و پاسخ متناسبی به آن داده خواهد شد.
در عین حال، تهران بر اساس سیاست همیشگی خود برای مذاکره، اعلام آمادگی کرده است. با این وجود، تأکید مجدد بر اینکه مذاکرات باید بدون پیششرط و فشارهای خارجی صورت گیرد، نشاندهنده چالشهای موجود در مسیر دیپلماسی است. در این میان، تحلیلگران اقتصادی بر این باورند که تداوم تنشهای نظامی و دیپلماتیک میتواند تأثیرات گستردهای بر بازارهای جهانی و اقتصاد منطقهای داشته باشد، بهویژه در بخش انرژی که به شدت به ثبات در خاورمیانه وابسته است.
با توجه به شرایط موجود، پیشبینی میشود که هرگونه افزایش تنش میتواند به نوسانات شدید در بازارهای نفت و گاز منجر شود و در نتیجه، تأثیرات اقتصادی گستردهتری بر کشورهای وابسته به این منابع بگذارد. در نهایت، نتیجه این تقابل سرنوشتساز میتواند تأثیرات عمیقی بر آینده روابط بینالمللی و اقتصاد جهانی داشته باشد، چرا که هرگونه تغییر در سیاستهای منطقهای میتواند به تغییرات بنیادین در معادلات اقتصادی و سیاسی منجر شود.
