تحلیلگران به بررسی محدودیتها و فرصتهای ایران و آمریکا در مواجهه احتمالی میپردازند. استراتژیهای نظامی و دیپلماسی برای کاهش تنشها و حفظ منافع ملی اهمیت دارند. تجربههای گذشته نشان میدهد که عملیاتهای موفق نمیتوانند به تغییر رژیم منجر شوند.
به نقل از خبرگزاری تحلیل بازار، در چشمانداز کنونی روابط بینالملل، تحلیلگران بهطور فزایندهای به بررسی محدودیتها و فرصتهای ایران و آمریکا در مواجههای احتمالی میپردازند. تجربه جنگ ۱۲ روزه در ایران بهوضوح نشان داد که حتی عملیاتهای نظامی موفق نیز میتوانند به بازدارندگی متقابل و کشمکشهای طولانیمدت منجر شوند. این امر بهویژه در شرایطی که دولت ایالات متحده بهدنبال استفاده از جنگ بهعنوان ابزاری برای مدیریت نظم جهانی است، اهمیت بیشتری پیدا میکند. در این چارچوب، استراتژی «تهاجم هواپایه همراه با هوش مصنوعی» بهعنوان جایگزینی برای «اشغال زمینی» مطرح شده است، با هدف القای بازدارندگی سریع به رقبا.
با این حال، دو متغیر کلیدی میتوانند معادله «جنگ ارزان» را به چالش بکشند: قدرت بازسازی رقبا و آستانه تحمل عمومی در آمریکا. تجربههای گذشته نشان میدهد که حتی عملیاتهای موفق نیز نمیتوانند بهطور قطعی به تغییر رژیم در کشور هدف منجر شوند. این وضعیت، دولت ترامپ را در برابر تصمیمی دشوار قرار داده است: از یک سو، عدم اقدام میتواند چهره قدرتمند او را تضعیف کند و از سوی دیگر، اقدام نظامی بدون تضمین موفقیت نهایی، ریسکهای بزرگی بههمراه دارد.
در این میان، محاسبات کاخ سفید در برابر تهران بهمراتب پیچیدهتر از سایر پروندهها شده است. تحلیلگران بر این باورند که هرگونه اقدام نظامی باید با در نظر گرفتن تمامی جوانب اقتصادی و سیاسی صورت گیرد. از سوی دیگر، ایران نیز با توجه به تجربههای گذشته، بهدنبال تقویت توان بازدارندگی خود است تا بتواند در برابر هرگونه تهدیدی مقاومت کند. این وضعیت پیچیده نشاندهنده نیاز به استراتژیهای دقیق و حسابشده است که بتوانند بهطور همزمان به چالشها و فرصتهای موجود پاسخ دهند.
در نهایت، این شرایط پیچیده و چندوجهی نشان میدهد که هرگونه تصمیمگیری در این زمینه نیازمند تحلیلهای دقیق و بلندمدت است. با توجه به تحولات اخیر، پیشبینی میشود که هر دو کشور بهدنبال راهحلهایی خواهند بود که ضمن حفظ منافع ملی، از تشدید تنشها جلوگیری کند. در این مسیر، بهرهگیری از دیپلماسی و مذاکرات چندجانبه میتواند بهعنوان ابزاری موثر برای کاهش تنشها و دستیابی به توافقات پایدار مورد استفاده قرار گیرد.
