چین صادرات عناصر خاکی کمیاب به ژاپن را به دلیل اظهارات نخستوزیر ژاپن درباره تایوان ممنوع کرد، که میتواند به افزایش هزینهها و کاهش رقابتپذیری صنایع ژاپنی منجر شود. این تحولات نشاندهنده اهمیت روابط ژئوپلیتیکی در اقتصاد جهانی است.
به نقل از خبرگزاری اقتصاد آنلاین، در تحولاتی که نشاندهنده تشدید تنشهای ژئوپلیتیک بین چین و ژاپن است، چین تصمیم به ممنوعیت صادرات چندین ماده معدنی خاکی کمیاب به ژاپن گرفته است. این اقدام در پی اظهارات جنجالی نخستوزیر ژاپن درباره تایوان صورت گرفته و به وضوح نمایانگر نقطه حضیض جدیدی در روابط این دو شریک تجاری است. وزارت بازرگانی چین در بیانیهای که روز سهشنبه منتشر شد، اعلام کرد که صادرات اقلام با کاربرد دوگانه، از جمله برخی عناصر خاکی کمیاب خاص، به ژاپن ممنوع شده و این ممنوعیت بلافاصله اجرایی شده است. اقلام با کاربرد دوگانه شامل فناوریها، کالاها یا نرمافزارهایی هستند که قابلیت استفاده در هر دو حوزه نظامی و غیرنظامی را دارند.
این تصمیم چین واکنشی به اظهارات نخستوزیر ژاپن، سانات تاکایچی، در آبان ۱۴۰۴ است. وی در سخنانی اظهار داشت که حمله احتمالی نظامی چین به تایوان میتواند به عنوان تهدیدی برای بقای ژاپن تلقی شود و «وضعیت اضطراری تایوان، وضعیت اضطراری ژاپن و در نتیجه وضعیتی اضطراری برای اتحاد ژاپن و ایالات متحده است.» این موضعگیری در واقع تکرار موضع امنیتی نخستوزیر فقید، شینزو آبه، است که پیشتر نیز بر اهمیت امنیتی تایوان برای ژاپن تأکید کرده بود.
اقدام چین در ممنوعیت صادرات عناصر خاکی کمیاب به ژاپن میتواند پیامدهای اقتصادی و صنعتی گستردهای برای ژاپن داشته باشد. این مواد معدنی نقش حیاتی در تولید فناوریهای پیشرفته، از جمله الکترونیک و صنایع دفاعی، ایفا میکنند. کاهش دسترسی به این عناصر میتواند به افزایش هزینهها و کاهش رقابتپذیری صنایع ژاپنی منجر شود. در این میان، ژاپن ممکن است به دنبال منابع جایگزین برای تأمین این مواد باشد، اما این فرآیند زمانبر و پرهزینه خواهد بود.
در نهایت، این تحولات نشاندهنده اهمیت روزافزون روابط ژئوپلیتیکی در تعیین مسیر اقتصادی کشورهاست. با توجه به وابستگی متقابل اقتصادی و صنعتی بین چین و ژاپن، هرگونه تشدید تنشها میتواند به تغییرات عمدهای در زنجیرههای تأمین جهانی منجر شود. در این زمینه، تحلیلگران پیشبینی میکنند که ژاپن ممکن است به سمت تقویت همکاریهای اقتصادی با دیگر کشورها و کاهش وابستگی به منابع چینی حرکت کند. این رویکرد میتواند به ژاپن کمک کند تا در مواجهه با چالشهای آینده، از انعطافپذیری بیشتری برخوردار شود.
