تحلیلها نشان میدهد که همزیستی اقتصادی چین و آمریکا در دهه ۲۰۳۰ میتواند به جای رقابت، بر همکاری متمرکز شود و به ثبات اقتصادی جهانی کمک کند. چین به دنبال تسهیل بینالمللی شدن رنمینبی است و جایگزینی دلار در میانمدت محتمل نیست.
به نقل از خبرگزاری دنیای اقتصاد، در دهه ۱۹۳۰، «چارلز کیندلبرگر»، مورخ اقتصادی برجسته، به وضوح نشان داد که بحران اقتصادی آن دوران ناشی از ناتوانی ایالات متحده به عنوان هژمون نوظهور در ارائه کالاهای عمومی جهانی، از جمله ثبات ارزی، بود. این تحلیل تاریخی اکنون در برابر چالشهای جدیدی که با ظهور چین به عنوان یک قدرت مالی جهانی پدیدار شده است، اهمیت ویژهای پیدا کرده است. در حالی که واشنگتن به سیاستهای انزواگرایانه گرایش یافته و پکن از پذیرش مسئولیتهای جهانی سر باز میزند، خطر بازگشت به «تله کیندلبرگر» به نظر واقعی میرسد.
با این حال، سناریوی فوق زمانی کمتر محتمل به نظر میرسد که به نقش آتی دلار و رنمینبی (RMB) در دهه آینده توجه کنیم. سیاست ایالات متحده در قبال مشارکت چین در امور مالی جهانی و اهداف رهبری چین برای رنمینبی، عواملی هستند که میتوانند مسیر این تعاملات را شکل دهند. تحلیلهای موجود نشان میدهد که پکن برخلاف نگرانیهای موجود در ایالات متحده، تمایل دارد بینالمللی شدن رنمینبی را تسهیل کند و نه اینکه به دنبال جایگزینی دلار باشد. این دیدگاه، با تحلیلهای جانبدارانه امروزی که غالباً بر رقابت تأکید دارند، در تضاد است.
پویاییهای اقتصاد کلان و سیاسی نیز نشان میدهد که جایگزینی دلار با رنمینبی در میانمدت چندان محتمل نیست. ساختارهای اقتصادی و سیاسی کنونی به گونهای است که هرگونه تغییر عمده در نظام ارزی جهانی نیازمند زمان و تحولات گستردهای است. در نتیجه، به نظر میرسد که در دهه ۲۰۳۰، همزیستی اقتصادی چین و آمریکا با محوریت همکاری و نه رقابت، میتواند به تثبیت ثبات اقتصادی جهانی کمک کند.
در پایان، تحلیلهای اقتصادی و سیاسی نشان میدهد که همزیستی چین و آمریکا در دهه آینده میتواند به جای رقابت، بر همکاری و تعامل سازنده متمرکز شود. این رویکرد نه تنها به ثبات اقتصادی جهانی کمک میکند، بلکه میتواند به کاهش تنشهای ژئوپلیتیکی نیز منجر شود. با توجه به این چشمانداز، سیاستگذاران هر دو کشور باید به دنبال راهکارهایی باشند که منافع مشترک را تقویت کرده و از بروز بحرانهای اقتصادی جلوگیری کنند.
