تحولات ونزوئلا توجه آمریکا را جلب کرده و با تردیدهایی درباره مداخله مواجه است. برخلاف گذشته، هدف اصلی بهرهبرداری از منابع نفتی است نه حمایت از دموکراسی. کنترل نفت ونزوئلا برای آمریکا مزیت استراتژیک دارد، اما مداخله بدون برنامه میتواند به بیثباتی منجر شود.
به نقل از خبرگزاری جهان صنعت نیوز، تحولات اخیر در ونزوئلا بار دیگر توجه افکار عمومی ایالات متحده را به خود جلب کرده است، بهویژه نسلی که هنوز خاطره تلخ جنگ عراق در سال ۱۳۸۲ را در ذهن دارد. این رویدادها یادآور الگوی مداخلهای است که در گذشته بهعنوان نمونهای از خطاهای استراتژیک و فریب افکار عمومی شناخته شد. جنگی که با وعدههای بزرگ آغاز شد و در نهایت به بیثباتی و کاهش اعتبار بینالمللی آمریکا منجر گردید. در این زمینه، اقدام اخیر آمریکا در ونزوئلا نیز با تردیدهای جدی مواجه شده و بسیاری آن را ادامه همان سنت پرهزینه میدانند.
با این حال، باید به تفاوتهای مهمی که این وضعیت با الگوی کلاسیک تغییر رژیم دارد، توجه کرد. برخلاف گذشته، آنچه در ونزوئلا رخ داده است، نه بر پایه حمایت از نیروهای دموکراتیک داخلی شکل گرفته و نه هدف روشنی برای بازسازی سیاسی کشور ارائه میدهد. ایالات متحده نهتنها از جریانهای مخالف دولت که در انتخابات اخیر از پشتوانه اجتماعی برخوردار بودهاند پشتیبانی نکرد، بلکه بهصراحت آنها را به حاشیه راند. این رویکرد نشان میدهد که هدف اصلی مداخله، نه اصلاح ساختار قدرت، بلکه شاید بهرهبرداری از منابع نفتی غنی این کشور است.
در تحلیل اقتصادی این وضعیت، باید به منابع عظیم نفتی ونزوئلا توجه داشت که میتواند انگیزهای قوی برای مداخله خارجی باشد. با توجه به نوسانات بازار نفت و نیاز مبرم به منابع انرژی پایدار، کنترل بر منابع نفتی ونزوئلا میتواند برای آمریکا مزیت استراتژیک مهمی محسوب شود. این امر میتواند توضیحی برای عدم حمایت از جریانهای دموکراتیک داخلی و تمرکز بر منافع اقتصادی باشد.
در نهایت، باید به این نکته توجه کرد که هرگونه مداخله خارجی بدون در نظر گرفتن شرایط داخلی و بدون برنامهای جامع برای بازسازی و توسعه سیاسی، میتواند به بیثباتی بیشتر و کاهش اعتبار بینالمللی منجر شود. با توجه به تجربههای گذشته، ضروری است که آمریکا با دقت و مسئولیت بیشتری به این موضوع بپردازد تا از تکرار اشتباهات گذشته جلوگیری کند.
