در شرایط کنونی اقتصاد ایران، تغییر پارادایم حکمرانی از "مدیریت رفاه" به "مدیریت بقا" با ابزارهایی مانند کالابرگ و یارانههای مقطعی، نشاندهنده پذیرش کاهش استانداردهای معیشتی است. این روند به عادیسازی فقر و نیاز به بازنگری در سیاستهای اقتصادی منجر میشود.
به نقل از خبرگزاری جهان صنعت نیوز، در شرایط کنونی اقتصاد ایران، آنچه بهعنوان کالابرگ یکمیلیون تومانی ارائه میشود، نهتنها یک سیاست حمایتی ناکارآمد است، بلکه نشانهای از تغییر عمیق در پارادایم حکمرانی اقتصادی کشور است. این تغییر از «مدیریت رفاه» به «مدیریت بقا» بهوضوح نشاندهنده تحولاتی است که در بطن جامعه و اقتصاد ایران رخ داده است. در مدل کلاسیک دولت رفاه، سیاستهای اقتصادی بهمنظور حفظ قدرت خرید و ثبات معیشتی طراحی میشدند، اما اکنون شاهد الگویی هستیم که هدف آن صرفاً جلوگیری از فروپاشی اجتماعی است.
ابزارهایی همچون کالابرگ، یارانههای قطرهچکانی و بستههای حمایتی مقطعی، نمادهای این گذار هستند. مسئله اصلی تنها ناکافی بودن مبلغ یکمیلیون تومان نیست، بلکه پذیرش ضمنی سیاستگذاران از کاهش استانداردهای معیشتی جامعه است. در این روند، بهجای تلاش برای بازگرداندن سطح زندگی به وضعیت قابلقبول، سیاستها مردم را به پذیرش وضعیت فعلی و کوچک شدن سفرههایشان عادت میدهند. این همان نقطهای است که «حمایت اجتماعی» به «عادیسازی فقر» تبدیل میشود و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی عمیقی را به همراه دارد.
از منظر اقتصاد سیاسی، این تغییرات بسیار معنادار و نگرانکننده هستند. مدیریت بقا نیازمند رضایت حداقلی جامعه است و این امر میتواند به کاهش انگیزههای اقتصادی و اجتماعی منجر شود. با توجه به وضعیت فعلی، پیشبینی میشود که در صورت عدم تغییر در سیاستهای کلان اقتصادی، روند فعلی ادامه یابد و به تشدید نابرابریها و افزایش فقر منجر شود. این مسأله نیازمند توجه جدی و بازنگری در رویکردهای حکمرانی اقتصادی است تا بتوان بهطور مؤثر با چالشهای پیش رو مقابله کرد.
در نهایت، برای بازگشت به مسیر رفاه و توسعه پایدار، ضروری است که سیاستگذاران با اتخاذ رویکردهای نوین و کارآمد، به بازسازی اعتماد عمومی و تقویت زیرساختهای اقتصادی بپردازند. تنها از این طریق میتوان امید به آیندهای بهتر را در دل جامعه زنده نگه داشت و از سقوط بیشتر جلوگیری کرد.
