در ایران، دو رویکرد متفاوت در کارآفرینی وجود دارد: یکی بر نمایش و تبلیغات تمرکز دارد و دیگری بر حل مسائل و خلق ارزش پایدار. برای توسعه واقعی، باید از نمایش به سمت نتایج ملموس حرکت کرد تا بهبود اقتصادی و اجتماعی حاصل شود.
به نقل از خبرگزاری عصر اقتصاد، در حالی که معیارهای اصلی کارآفرینی شامل حل مسئله، خلق ارزش و ایجاد تغییرات ملموس است، چرا با وجود تعدد رویدادها و تبلیغات، خروجیها همچنان ناچیز باقی ماندهاند؟ بررسیهای میدانی نشان میدهد که آنچه امروز در ایران جریان دارد، نه یک اکوسیستم یکپارچه، بلکه همزیستی ناآرام دو منطق متفاوت است؛ دو رویکرد کاملاً متفاوت در درک مفهوم «فعال بودن» در حوزه کارآفرینی و فناوری. این دوگانگی به وضوح در نحوه عملکرد و نتایج مشاهده میشود.
منطق نخست، اکوسیستم پرسر و صدایی است که با رویدادها، پوسترها و عناوین پرطمطراق تعریف میشود. در این فضا، بیشتر بر دیدهشدن تأکید میشود تا بر نتایج واقعی. مشروعیت در این اکوسیستم نه از طریق حل مسئله، بلکه از طریق حضور در قابها و تریبونها بهدست میآید. این اکوسیستم به واسطه تورم عناوین ساختگی و شبکههای بسته و تکرارشونده شناخته میشود و خروجیهای آن اغلب غیرقابل اندازهگیری هستند. تمرکز اصلی بر «حضور» است نه «نتیجه»، که این امر مانع از تولید اثرات نهادی پایدار میشود.
در مقابل، اکوسیستم دیگری نیز وجود دارد که بر حل واقعی مسائل و خلق ارزش پایدار تمرکز دارد. این اکوسیستم، اگرچه کمتر دیده میشود، اما بر پایه نتایج ملموس و تأثیرات واقعی بنا شده است. این رویکرد با تمرکز بر نوآوری و بهرهوری، به دنبال ایجاد تغییرات مثبت و پایدار در جامعه است. این اکوسیستم با چالشهایی نظیر کمبود منابع و حمایتهای مالی مواجه است، اما توانسته است با تکیه بر دانش و تخصص، به موفقیتهای قابل توجهی دست یابد.
در نهایت، شکاف موجود میان این دو رویکرد، نشاندهنده نیاز به بازنگری در سیاستها و استراتژیهای کارآفرینی کشور است. برای دستیابی به توسعه پایدار و واقعی، لازم است تا تمرکز از نمایش و تبلیغات به سمت نتایج واقعی و اثرات ملموس تغییر یابد. این تغییر رویکرد میتواند به بهبود وضعیت اقتصادی و اجتماعی کشور کمک کند و زمینهساز رشد و پیشرفت پایدار باشد.
