بازار مسکن ایران در نیمه نخست دهه ۱۴۰۰ با نوسانات شدید و افزایش قیمتها مواجه شده است. تحلیلگران بر لزوم اصلاحات ساختاری و سیاستهای جامع برای کنترل تورم و افزایش قدرت خرید تأکید دارند تا بازار از رکود خارج شود و به پایداری برسد.
به نقل از خبرگزاری ایران جیب، بازار مسکن ایران در نیمه نخست دهه ۱۴۰۰، با عبور از دورهای پرتنش و نوسان، به یکی از پیچیدهترین مقاطع تاریخی خود رسیده است. این پنجساله که تا سال ۱۴۰۵ ادامه دارد، تحت تأثیر بحرانهای اقتصادی، نوسانات ارزی و تنشهای ژئوپلیتیک، به بازتعریف ساختار سنتی بازار ملک انجامیده است. وضعیت کنونی بازار مسکن، که در این تحلیل به آن «انجماد در نقطه جوش» اطلاق میشود، به خوبی نمایانگر شرایطی پارادوکسیکال است که در آن قیمتها به دلیل فشارهای تورمی و افزایش هزینهها به سطوح بیسابقهای رسیدهاند، اما نقدشوندگی و حجم معاملات به دلیل کاهش قدرت خرید و ریسکهای سیستماتیک، به حالت رکود درآمدهاند.
تحلیل روند قیمتی در تهران و کلانشهرها طی این دوره، نشاندهنده جهشهای قیمتی مداوم و جدا از متغیرهای درآمدی خانوارها است. به عنوان مثال، میانگین قیمت مسکن در تهران که در سال ۱۳۹۸ در حدود ۱۳ میلیون تومان بود، تا سال ۱۴۰۰ با رشدی چشمگیر به ۳۰ میلیون تومان افزایش یافت. این جهش اولیه، آغازگر دورهای از تورمهای مزمن در بخش مسکن بود که نهتنها بر قدرت خرید خانوارها تأثیر منفی گذاشت، بلکه باعث شد تا بسیاری از سرمایهگذاران و خریداران بالقوه از بازار خارج شوند.
در این شرایط، تحلیلگران اقتصادی بر این باورند که برای بازگشت پویایی به بازار مسکن، نیازمند سیاستهای جامع و اصلاحات ساختاری هستیم. این اصلاحات باید به گونهای طراحی شوند که ضمن کنترل تورم، به افزایش قدرت خرید و کاهش ریسکهای سرمایهگذاری کمک کنند. همچنین، توجه به توسعه زیرساختهای شهری و بهبود شرایط اقتصادی کلان، میتواند به عنوان محرکی برای تحریک تقاضا و افزایش معاملات در بازار مسکن عمل کند.
در نهایت، پیشبینی میشود که در صورت اتخاذ سیاستهای مناسب و مدیریت صحیح اقتصادی، بازار مسکن ایران بتواند از این دوره رکود عبور کرده و به تدریج به وضعیت پایدارتری دست یابد. با این حال، چالشهای پیش رو همچنان نیازمند توجه ویژه و برنامهریزی دقیق هستند تا بتوان از فرصتهای موجود به بهترین نحو بهرهبرداری کرد.
