دلار تک‌نرخی؛ سیاستی پرهزینه یا راهی به سوی ثبات؟

به نقل از خبرگزاری جهان صنعت نیوز، بحث پیرامون تک‌نرخی شدن ارز بار دیگر به مرکز توجه سیاست‌گذاران اقتصادی کشور بازگشته است. این موضوع، به‌طور مکرر به‌عنوان یک تصمیم دولتی مطرح می‌شود، در حالی که باید به‌عنوان نتیجه‌ای طبیعی از ثبات سیاسی، جریان پایدار ارز و شفافیت نهادی تلقی گردد. تجربه‌های پیشین اقتصاد ایران به‌وضوح نشان می‌دهد که نادیده گرفتن این تمایز، بازار ارز را به‌جای تعادل، به سمت بحران سوق داده است. در این میان، تحلیل دقیق و جامع از وضعیت کنونی و آینده اقتصادی کشور، ضروری به نظر می‌رسد.

در شرایط فعلی، اقتصاد ایران با چالش‌های متعددی مواجه است که هرگونه تصمیم‌گیری در خصوص نرخ ارز را پیچیده‌تر می‌سازد. از جمله این چالش‌ها می‌توان به نوسانات سیاسی، تحریم‌های اقتصادی و عدم شفافیت در بازار ارز اشاره کرد. در چنین شرایطی، سیاست تک‌نرخی شدن ارز بدون فراهم آوردن زیرساخت‌های لازم، نه تنها به ثبات بازار کمک نمی‌کند، بلکه می‌تواند به افزایش نوسانات و ایجاد بحران‌های جدید منجر شود. تحلیل‌گران اقتصادی بر این باورند که برای دستیابی به یک بازار ارز پایدار، نیاز به اصلاحات ساختاری و تقویت نهادهای اقتصادی است.

با نگاهی به شاخص‌های اقتصادی و روندهای جاری، به نظر می‌رسد که سیاست تک‌نرخی شدن ارز، تنها در صورتی می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد که به‌عنوان بخشی از یک برنامه جامع اقتصادی اجرا شود. این برنامه باید شامل تقویت زیرساخت‌های اقتصادی، افزایش شفافیت نهادی و بهبود روابط بین‌المللی باشد. در غیر این صورت، احتمال وقوع بحران‌های ارزی همچنان بالا خواهد بود. پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که بدون اصلاحات بنیادین، بازار ارز همچنان در معرض نوسانات شدید باقی خواهد ماند.

در نهایت، می‌توان گفت که تک‌نرخی شدن ارز به‌عنوان یک سیاست اقتصادی، نیازمند بررسی‌های دقیق و اجرای برنامه‌های جامع است. تنها از طریق ایجاد ثبات سیاسی و اقتصادی و تقویت نهادهای مالی و تجاری می‌توان به اهداف مورد نظر دست یافت. با توجه به تجربیات گذشته و تحلیل‌های اقتصادی، اتخاذ تصمیمات شتاب‌زده و بدون پشتوانه علمی، می‌تواند هزینه‌های سنگینی را بر اقتصاد کشور تحمیل کند. بنابراین، برنامه‌ریزی دقیق و اجرای اصلاحات ساختاری، کلید موفقیت در این مسیر خواهد بود.