بحران آب در ایران به چالشی اقتصادی و زیستمحیطی تبدیل شده است. اویس ترابی، هیدرولوژیست، تأکید دارد که استقرار صنایع آببر در فلات مرکزی اشتباه بوده و باید بازبینی شود. وی هشدار میدهد که استفاده بیرویه از آبشیرینکنها در خلیج فارس میتواند به بحرانهای زیستمحیطی منجر شود.
به نقل از خبرگزاری اقتصاد نیوز، در شرایطی که بحران آب به یکی از مهمترین چالشهای اقتصادی و زیستمحیطی ایران تبدیل شده است، طرحهای انتقال آب و شیرینسازی آن بهویژه در سواحل جنوبی کشور، موضوعی قابلتأمل است. اویس ترابی، هیدرولوژیست برجسته، در گفتوگویی به بررسی پیامدهای این اقدام پرداخته و تأکید کرده است که استقرار صنایع آببر در فلات مرکزی، تصمیمی نادرست بوده که باید مورد بازبینی قرار گیرد.
ترابی با اشاره به وضعیت دریای عمان و خلیج فارس، بیان میکند که در دریای عمان به دلیل اتصال به دریای آزاد، امکان استفاده از آبشیرینکنها وجود دارد. اما در خلیج فارس، که دریایی بسته محسوب میشود، استفاده بیرویه از این فناوریها بدون توجه به ظرفیت برد، میتواند به بحرانهای زیستمحیطی جدی منجر شود. وی هشدار میدهد که شوری آب تولیدشده توسط کشورهای حاشیه خلیج فارس، به سواحل ایران منتقل میشود و این امر میتواند زندگی آینده ساکنان این مناطق را به مخاطره اندازد.
این هیدرولوژیست تأکید میکند که عدم توافق میان کشورهای حاشیه خلیج فارس بر سر حجم مجاز شیرینسازی آب، وضعیت را پیچیدهتر کرده است. ایران نیز بهمنظور همگامی با این روند، در حال افزایش ظرفیت آبشیرینکنهای خود است؛ اما این اقدام بدون در نظر گرفتن پیامدهای زیستمحیطی و اقتصادی، میتواند به ضرر منافع ملی کشور تمام شود. ترابی معتقد است که با توجه به شرایط جغرافیایی و زیستمحیطی منطقه، باید بهدنبال راهکارهای پایدارتر و کمهزینهتر برای تأمین آب موردنیاز صنایع و جمعیت بود.
در نهایت، با توجه به پیشبینیهای اقتصادی و زیستمحیطی، ضروری است که سیاستگذاران با نگاهی جامع و علمی به موضوع مدیریت منابع آبی بپردازند و با همکاری منطقهای، از بروز بحرانهای آتی جلوگیری کنند. بهکارگیری فناوریهای نوین و بهینهسازی مصرف آب در صنایع، میتواند راهکاری مؤثر در کاهش فشار بر منابع آبی کشور باشد.
