سوخو-۲۴، بمبافکن تاکتیکی شوروی، در اواخر جنگ تحمیلی وارد ایران شد و به دلیل نیاز به هواپیمایی مستقل از سامانههای غربی و قابل نگهداری در شرایط تحریم، به یکی از ستونهای اصلی قدرت هوایی ایران تبدیل شد و همچنان در استراتژیهای دفاعی نقش مهمی دارد.
به نقل از خبرگزاری دنیای اقتصاد، سوخو-۲۴، یادگار دورانی است که بمبافکنهای تاکتیکی نقش تعیینکنندهای در میادین نبرد ایفا میکردند؛ زمانی که هنوز موشکهای کروز به عنوان ابزار اصلی درگیریها شناخته نشده بودند و هواپیماها میبایست خود را به قلب آتش دشمن میزدند. در دهه ۱۳۴۰ خورشیدی، اتحاد جماهیر شوروی به دنبال هواپیمایی بود که بتواند در ارتفاعات پایین، با سرعت بالا و در هر شرایط جوی، بدون نیاز به برتری هوایی مطلق، مأموریتهای تهاجمی را به انجام برساند. نتیجه این تلاش، تولید سوخو-۲۴ بود؛ هواپیمایی سنگین و پرقدرت با بالهای متغیر که تمرکز آن بر نفوذ و ضربهزنی بود.
ورود سوخو-۲۴ به ایران به اواخر جنگ تحمیلی بازمیگردد؛ زمانی که ایران پس از سالها تحریم و فرسایش ناوگان غربی، به یک بمبافکن تاکتیکی واقعی نیاز داشت. در این زمان، فانتومهای خسته و تایگرهای سبک دیگر قادر به اجرای مأموریتهای پیچیده نبودند. خرید سوخو-۲۴ نه یک انتخاب تجملی، بلکه ضرورتی عملیاتی بود. ایران به دنبال هواپیمایی بود که بتواند مستقل از سامانههای غربی عمل کرده و در شرایط تحریم قابل نگهداری باشد و با تاکتیکهای بومی تطبیق یابد.
سوخو-۲۴ از همان ابتدا نشان داد که هواپیمایی ساده نیست. این هواپیما نیازمند خلبانان و تکنسینهای ماهر و پرتلاش است و نمیتواند با آمادگی کمتر به کار گرفته شود. این ویژگیها باعث شد تا سوخو-۲۴ به عنوان نمادی از قدرت و پیچیدگی در نیروی هوایی ایران شناخته شود. با توجه به نیازهای استراتژیک و تاکتیکی، سوخو-۲۴ همچنان به عنوان یکی از ستونهای اصلی قدرت هوایی ایران به شمار میرود.
در نهایت، سوخو-۲۴ به عنوان نمادی از تواناییهای نظامی و قدرت هوایی در دوران تحول نظامی شناخته میشود. این هواپیما با ترکیب ویژگیهای فنی و عملیاتی خود، همچنان به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی در حفظ امنیت و دفاع از مرزهای کشور مطرح است. با توجه به تحولات منطقهای و جهانی، سوخو-۲۴ میتواند نقش مهمی در استراتژیهای دفاعی آینده ایفا کند.
